تو عصباني مي شوي، شايد فحش هم بدهي و به شدت دخترت را براي ريختن چاي روي بلوزت دعوا مي كني. دخترت گريه مي كند. تو هم بعد از دعوا كردن او به طرف همسرت برمي گردي و از او هم براي اينكه فنجان چاي را درست لبه ميز گذاشته است، انتفاد مي كني. درگيري لفظي كوتاهي بين شما پيش مي آيد. تو با عصبانيت به طبقه بالا مي روي بلوزت را عوض مي كني و بعد با عجله پايين مي آيي و مي بييني كه دخترت در حالي كه هق هق مي كند هنوز در حال خوردن صبحانه اش است، پس هنوز آماده رفتن به مدرسه نيست، بنابراين كمي دير مي جنبد و از سرويس مدرسه جا مي ماند. همسرت هم دير كرده است و بايد هر چه سريعتر خود را به محل كارش برساند. حالا اين تو هستي كه بايد با عجله ماشين را روشن كني و دختر كوچكت را به مدرسه برساني.