یارانه بخشی از سیستم یک اقتصاد دولتی است و بر خلاف ظاهر مردم پسندش نه در خدمت مردم است و نه کشور . یارانه دادن نه از زمان استقرار جمهوری اسلامی ایران بلکه از حدود سال 1353 که قیمت جهانی نفت از حدود 3 دلار به هر بشکه 12 دلار افزایش یافت آغاز شد . یارانه در عمل چیزی نیست جز گرفتن بخشی از در آمد طبقات پائین جامعه و دادن به اقشار مرفه و بالا . به عنوان نمونه بنزین را دولت بخرد 800 تومان و بفروشد 100 تومان . تفاوت 700 تومان از کجامیآید ؟ از بودجه دولت . بودجه دولت یعنی طلب مساوی 70 ملیون ایرانی . وقتی متوسط مصرف بنزین هفتاد در صد مردم کشور فرضآ 5 لیتر در روز باشد و متوسط مصرف بخشهای مرفه جامعه به فرض 15 لیتر این یعنی اکثریت مردم پول بنزین پر مصرف ها را بدهند . گاز ، گازوئیل ، آب ، برق و بقیه هم همین حکایت را دارد . عوارض اجتماعی ، رفتاری و روانی آن هم بی شمار است . اسراف بی پروای یک طرف و مضیقه کلافه کننده طرف دیگر . بی انگیزه کردن نو آوری ، کاربرد تکنیک های مدرن و بهره وری در صنایع کشور به طور کلی . افزایش سرسام آور ضایعات . دو قطبی شدن بی حساب کتاب جامعه . پایداری بیشتر اقتصاد ناکارامد دولتی و اعتیاد و احتیاج روز افزون مردم به آن . عادت کردن عموم مردم به حیف ومیل و ریخت وپاش . هر نوع پول باد آورده نهایتآ هم گیرنده و هم دهنده را به فرجامی دردناک و کشور را به ضعف و وابستگی بیشتر به بیگانگان میکشاند . یارانه یا حذف آن همه درد این کشور نیست . ضعف های بزرگتری در جامعه ما وجود دارد که این ماجرای یارانه یکی از محصولات آن است . در این میان درد یارانه به جائی رسیده که اگر دیر یا زود درمان نشود پیامد های به مراتب خسارت بارتری برای ایران خواهد داشت . راه فراری برای این جراحی و بسیاری جراحی های دیگر وجود ندارد .

رشید دمهری
منبع : http://iran-asha.blogfa.com/