میبینیم که حتی جهت به روز کردن ماشین آلات خود کوچکترین حرکتی ندارند(جسارت نشود استثنائاًچند واحد انگشت شمار این کاررا میکنند که به همین دلیل نیز در کار خود جزء موفقترینها هستند.) وقتی ریشه کار را جستجو میکنیم در میابیم که به دلیل محدودیتهائی که دولت در بخش واردات کالا قائل شده است.تولید کنندگان به دلیل خالی بودن بازار از رقبا و همچنین ارزان بودن مواد اولیه و انرژی و نیروی کار در کشور معمولاً از حاشیه سود بالائی برخوردارند که اگر به خاطر فرسوده بودن ماشین آلات و دور بودن از تکنولوژی روز گوشه ای از سود خودرا از دست بدهند به جائی برنمیخورد یعنی آنقدر چشمگیر نیست که ایشان به فکر دستیابی به تکنولوژی و دانش روز باشند.اگر دولت محترم در راستای حمایت خود از بخش صنعت به جای محدود کردن راه های ورود رقبا به ایران حمایت خودرا معطوف به بخشهای تحقیقاتی و پژوهشی نماید و راه ارتباطی این بخش را با بخش صنعت هموارتر و نزدیکتر نماید و به جای پرداخت تسهیلات در امور بازرگانی (واردات) به بخش صنعت تسهیلات بیشتری را با شرایط سهل تر بپردازدآنگاه با ایجاد انگیزه برای این بخش جهت به روز شدن و قیمت تمام شده کمتر وکیفیت بالاتر اجناس هم مردم در خرید خود توان و یارای بیشتری خواهند داشت و هم تولید کنندگان و فروشندگان با بازار پررونقتری از گذشته روبه رو میشوند و هم ایجاد ارتباط بازار ایران با بازارهای جهانی باعث میشود تا تولید کنندگان ما کم کم خود را با شرایط روز جهانی هماهنگ سازند و خطر از بین رفتن بسیاری از صنایع ما در هنگام جهانی سازی بازار ازبین خواهد رفت.