نتيجه همه تحقیقات انجام شده پيش‌بيني مي‌كرد که مغازه‌های «راند بعد TF» یک موفقیت حتمی‌خواهند بود. پس چه شد؟

موبلی 29 ساله در حالی که در کت‌وشلوار تابستانی خود عرق می‌ریخت، در بیرون مرکز خرید منتظر مدیرعامل بود. او تا همین لحظه نیم ساعت دیر کرده بود. هر خودروی سیاهی که به مرکز خرید نزدیک می‌شد، باعث هول شدن موبلی می‌شد و او را به این فکر می‌انداخت که «این یکی دیگر خودش است.» خبرنگار وال‌استریت بیش از نیم ساعت بود که در طبقه بالا منتظر بود و موبلی داشت فکر می‌کرد که او کم‌کم از تصمیمش مبنی بر مصاحبه با مدیرعامل پشیمان می‌شود.
ناگهان اتومبیل سیاه رنگ مدیرعامل از انتهای خیابان نمایان شد و پس از توقف تیبال مدیرعامل 62ساله در حالی که جوکی را خندان برای راننده تعریف می‌کرد، از آن پیاده شد. موبلی با دیدن ريیس خندانش که کراواتش را به دست گرفته بود، به این فکر افتاد که او به‌رغم اینکه هر لحظه ممکن است یک ضرر 40 میلیون دلاری را متحمل شود، چقدر خوشحال به نظر می‌رسد. یک جنگجوی کلاسیک شاد.

زمانی که اشتباه می‌کنیم، از ما انتظار می‌رود که معذرت خواهی کنیم. فردی را که می‌رنجانیم، انتظار دارد که ما اشتباه خود را بپذیریم. ما هم در مقابل سعی می‌کنیم با گفتن «عذر می‌خواهم» اشتباه خود را جبران کنیم.

ولی زمانی که در نقش یک مدير قرار می‌گیریم، شرایط فرق می‌کند. مديران نه تنها برای اعمال خود که برای اعمال كاركنانشان هم مسوول هستند؛ كاركناني که تعدادشان به صدها، هزارها و گاه بيشتر هم می‌رسد. اولین سوالی که به ذهن می‌رسد، این است که چه کسی مقصر است؟ میزان خسارت وارده هم از اهمیت زیادی برخوردار است. زمانی که یک مدير احساس می‌کند که باید معذرت خواهی کند، مخصوصا زمانی که كاركنانش هم درگیر کاری بوده‌اند، احتمالا آسیبی که وارد شده است